Belletje trekken

Duitse kinderen zijn goed in belletje trekken. Althans bij ons in het buurtje. Tring, deur open, niemand daar. Soms hoor je dan wat geproest om het hoekje van de heg. En als je heel lang wacht en je muisstil houdt, kan het zijn dat je een nieuwsgierig hoofdje om diezelfde hoek van diezelfde heg ziet verschijnen. Nu het winterseizoen weer is begonnen mogen de belletjestrekkers een paar keer legaal hun gang gaan.

31 oktober, het is al aardig donker, TRRRIIIINNGGG

Halloween is overgewaaid uit Ierland. De oogst wordt gevierd en dat is inmiddels ook voor de Duitse kinderen genoeg reden om langs de deuren te gaan en eens flink op al die buurtbellen te drukken. Ze zingen Halloweenliedjes en halen snoep op. Sommigen verkwisten hun energie liever niet aan het zingen en houden meteen bij het openen van de deur hun hand open. Beetje tempo graag, lees ik in hun ogen, tijd is snoep. Méér adresjes betekent simpelweg meer buit in de zak. Afgelopen jaar waren we niet thuis en hebben ze vergeefs aangebeld. Als vergelding troffen we bij thuiskomst een uitgewapperde zak meel in ons portaaltje aan. Halloween-terreur aan de voordeur.

 

11 november, net na zonsondergang, TRRRIIIINNGGG

Op de dag van Sint Maarten lopen de kleintjes uit de buurt ter ere van de nobele man in optocht door de straten. Met ieder een lampionnetje en Sankt Martin op zijn paard ergens in hun midden. De optocht eindigt op een centrale plek waar het St. Martinsfeuer wordt aangestoken, iemand leest het verhaal voor over de heilige en de Martinsbrötchen worden uitgedeeld. In onze regio wordt er eigenlijk niet aangebeld die dag, behalve dan die keer dat er een ballonnetje in brand vloog, je raadt het al, uitgerekend pal voor onze voordeur: Bitte, bitte, ein Eimer Wasser, schnell!!

 

6 januari, ergens in de middag, TRRRIIIINNGGG

Op Driekoningen pas je wel op dat je zeker wél thuis bent. Die dag kan ons immers weer een jaar lang levensgeluk garanderen. Het is niet in alle regio’s van Duitsland gemeengoed, maar in Hessen hebben veel voordeuren een merkwaardige rand aan de bovenkant. De eerste keer zag ik het bij onze buren: bovenaan de deur een schoolbordzwarte strook met daarop slordig schrift in witte krijt. 20*C*M*B*08 las ik toen. Het twintigste huis van bouwbedrijf CMB? Bouwjaar 2008? Wat is dit voor een toverspreuk?

Een religieuze, verklapte mijn buurvrouw later. Een gebruik uit de katholieke kerk. Op 6 januari hebben de meeste katholieken hun kerstversieringen verwijderd. De weg is vrij voor de drie koningen. Die staan dan ook trouw elk jaar op 6 januari op de stoep, op aanvraag sindsdien ook bij ons. Drie kinderen in koningskledij met een volwassene als begeleider. Sternsinger heten ze en ze zingen liedjes over de geboorte van Jezus. Ze schrijven de nieuwe code op de deur, die brengt geluk en verjaagt het kwade. Dan vertellen de kindskoningen voor welk goed doel ze collecteren en hopen op een gulle donatie.

Vorig jaar schreven ze 20*C*M*B*12 op de deur. Het nieuwe jaar omarmt de beginletters van de drie koningen Caspar, Melchior en Balthasar, anderen vertalen de geheimzinnige code als Christus Mansionem Benedicat oftewel Christus zegene dit huis.

Dit jaar bleven de krijtjes in de tas. Ik kreeg een 2013-sticker. Of ik die zelf erop kon plakken.... Ja, en zo gaat dat dan, op mijn deur staat nog steeds 20*C*M*B*12 en die sticker ligt nu nog steeds in de keukenla. Gelukkig heeft-ie daar net zo goed zijn werk gedaan als geplakt op de voordeur. Maar komende Driekoningen wil ik toch echt graag weer een actuele spreuk scoren.

Sternsinger, ik wacht op jullie TRRRIIINNGGG.

 

[Deze column is verschenen in Duitsland Magazine 03/2013]